PART 2
Nakatitig ako sa bintana ng sasakyan. Limang taon na ang nakalipas mula nung gabi na iyon. Tiningnan ko ang aking mga kamay. Malinis na ang mga ito, wala nang mga sugat at dumi mula sa pagbubuhat ng mga sako sa palengke. Ngunit sa loob ng dibdib ko, nararamdaman ko pa rin ang takot at ang sakit ng araw na iyon. Ginamit ko ang emosyon na iyon para magtrabaho araw at gabi. Hindi ako natulog nang maayos sa loob ng limang taon. Nagtayo ako ng isang maliit na tech startup na nagbago sa sistema ng logistika sa bansa, at pinalawak ko ito sa real estate. Ngayon, kilala ako sa mundo ng negosyo bilang si “Sir J”—ang pinakabatang bilyonaryo na nagmamay-ari ng pinakamalaking korporasyon sa siyudad.
Nasa loob ako ng isang Rolls-Royce Phantom ngayon. Nakasuot ako ng mamahaling suit. Ang aking driver ay dahan-dahang nagmamaneho patungo sa isang sikat na luxury hotel sa Tagaytay. Doon gaganapin ang kasal nina Kyla at Jayson ngayong araw. Nalaman ng aking mga tauhan ang tungkol sa kasal na ito isang buwan na ang nakakaraan. Nalaman ko rin mula sa mga ulat ng aking bangko na ang kumpanya ng pamilya ni Jayson ay baon sa utang. Malapit na silang ma-deklara na bankrupt. Ang tanging paraan para maligtas sila ay ang pag-apruba ng pondo mula sa aking kumpanya, dahil nagsumite sila ng proposal sa aking mga manager dalawang linggo na ang nakalipas. Hindi nila alam na ang misteryosong bilyonaryo na hinihingan nila ng tulong ay ang lalaking itinapon nila sa kanal.
Pumasok ang sasakyan ko sa kalsada patungo sa open-air garden ng hotel. Sa likod ko, may labinsiyam pang mamahaling sasakyan ang sumusunod. Mga Bentley, Lamborghini, at Ferrari na pagmamay-ari ng aking kumpanya. Ito ang aking convoy. Naramdaman ko ang mabilis na tibok ng aking puso. May takot pa rin na baka kapag nakita ko sila, maalala ko ang aking kahinaan. Ngunit pinigilan ko ang aking sarili. Huminga ako nang malalim.
Sa loob ng garden, nagsisimula na ang seremonya. Maraming mga bisita ang nakaupo sa mga mamahaling upuan. Nakatayo si Kyla sa altar, suot ang isang mahabang puting gown. Maganda pa rin siya, ngunit wala na akong nararamdamang pagmamahal para sa kanya. Si Jayson naman ay nakatayo sa tabi ng pari, nakangiti habang kausap ang kanyang mga magulang at si Aling Teresa.
“Sana ay dumating na si Sir J sa reception mamaya.”
Narinig kong sabi ni Jayson sa kanyang ina habang papalapit ako sa venue gamit ang aking mga sasakyan.
“Huwag kang mag-alala, anak. Sigurado akong pipirmahan niya ang kontrata. Malaki ang maitutulong ng pera niya sa kumpanya natin.”
Sagot ng ina ni Jayson. Si Kyla naman ay lumingon sa kanyang ina.
“Ma, naalala mo ba si Jun? ‘Yung hampaslupang nagdala ng kalawanging bisikleta noon? Sayang at hindi natin siya nahanap para maipalakpakan niya ang kasal ko sa isang tunay na mayaman.”
Nangiti si Aling Teresa sa sinabi ng kanyang anak.
“Huwag mo nang isipin ang basurang ‘yon, Kyla. Ang mahalaga, ngayon ay papasok ka na sa pamilyang mayaman. Hindi tulad ng buhay natin noon na palaging kinukulang.”
Akmang magsisimula na ang pari sa pagbabasa ng kanyang sermon nang biglang narinig ang isang malakas na ugong ng mga makina mula sa labas ng garden. Yumanig ang lupa sa paligid ng hotel. Ang mga bisita ay nagsimulang lumingon sa likod. Ang malaking gate ng garden ay bumukas at dahan-dahang pumasok ang dalawampung itim na luxury cars. Pumarada ang mga ito sa paligid ng venue, hinarangan ang lahat ng labasan, at pinalibutan ang mga bisita.
“Ano ‘yan? Sino ang mga ‘yan?!”
Napasigaw si Aling Teresa habang tinatakpan ang kanyang tenga dahil sa ingay ng mga makina ng Lamborghini.
Nanlaki ang mga mata ni Jayson. Tumingin siya sa kanyang ama na si Don Ricardo.
“Pa! Baka si Sir J na ‘yan! Ang bilyonaryong hinihintay natin para sa investment! Mukhang nalaman niya na ngayon ang kasal ko kaya nagdala siya ng ganito karaming kotse para bigyan tayo ng parangal!”
Tuwang-tuwa si Jayson. Hinawakan niya ang kamay ni Kyla.
“Babe, tingnan mo! Ang pinakamayamang tao sa bansa ay narito para sa atin!”
Bumukas ang pinto ng Rolls-Royce Phantom na nasa gitna. Bumaba ang sampung bodyguard na naka-barong at mabilis na pumila sa magkabilang gilid ng red carpet. Pagkatapos ay dahan-dahan akong bumaba mula sa likod ng sasakyan. Tumingin ako ng diretso sa altar.
Natahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig na lang ay ang tunog ng aking mga sapatos habang naglalakad ako sa ibabaw ng carpet. Ang liwanag ng araw ay tumama sa aking mukha.
Narinig ko ang tunog ng pagbagsak ng mga bulaklak sa sahig. Nalaglag ito mula sa mga kamay ni Kyla. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha. Naging kasingputi ito ng kanyang gown.
“Jun?!”
Nanginginig na pasigaw na sabi ni Kyla. Lumaki ang kanyang mga mata sa gulat.
Napaatras si Jayson hanggang sa tumama ang kanyang likod sa altar.
“Ikaw?! Anong ginagawa ng kargador na ‘yan dito?! At bakit ka nakasakay sa mga sasakyan ni Sir J?!”
Tiningnan ko si Jayson. Walang emosyon ang aking mukha.
“Dahil ako si Sir J, Jayson.”
Natahimik ang lahat ng mga bisita. Walang sinuman ang nagsasalita. Si Aling Teresa ay biglang napahawak sa kanyang dibdib at napaupo sa upuan. Hindi sila makapaniwala sa kanilang naririnig.
“Imposible…”
Bulong ni Kyla habang nagsisimulang tumulo ang kanyang mga luha.
“Jun… ikaw ang bilyonaryo na sinasabi ng lahat?”
Naglakad ako nang mas malapit sa kanila. Tiningnan ko ang marangyang dekorasyon ng kasal.
“Limang taon na ang nakalipas, itinapon ninyo ako sa putikan. Pinagtawanan ninyo ang kalawanging bisikleta ng tatay ko. Sabi mo noon, Kyla, hindi mo kayang mabuhay sa pagmamahal lang dahil kailangan mo ng mga kotse at mansyon.”
Itinuro ko ang dalawampung sasakyan na nakapaligid sa kanila.
“Ngayon, kaya kong bilhin ang buong hotel na ito kasama ang lahat ng sasakyan na nakikita mo. Pero kahit ang dumi sa gulong ng mga kotse ko, hinding-hindi mo matitikman.”
Biglang tumakbo si Kyla pababa ng altar. Lumuhod siya sa harap ko at pilit na hinahawakan ang aking mga sapatos. Umiiyak siya nang napakalakas.
“Jun! Patawarin mo ako! Mahal pa rin kita! Nabulag lang ako noon dahil pinilit ako ni mama at ni Jayson! Pakiusap, iwanan natin ang kasal na ito, sumama ako sa iyo!”
Inilayo ko ang aking paa.
“Huwag mo akong hawakan.”
Malamig kong sinabi sa kanya. Tumingin ako kay Jayson na ngayon ay basang-basa na ng malamig na pawis ang mukha. Ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa takot.
“At tungkol sa hinihingi mong investment para isalba ang kumpanya ng pamilya mo, Jayson… tinanggihan ko na ito kanilang umaga bago ako pumunta rito. Sa katunayan, binili na ng aking mga abogado ang lahat ng utang ng pamilya mo sa mga bangko. Bankrupt na kayo. Pagkatapos ng araw na ito, kukunin ng bangko ang mansyon ninyo pati ang mga sasakyan mo.”
“Hindi! Jun, parang awa mo na! Magkaibigan naman tayo noon sa paaralan!”
Sigaw ni Jayson habang lumuluhod din sa lupa, umiiyak tulad ng isang bata.
“Wala akong kaibigan na nagtapon ng alaala ng tatay ko sa kanal.”
Matigas kong sagot. Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang lahat. Tumingin ako sa likod ng aking convoy. Bumukas ang pinto ng pangalawang Rolls-Royce. Isang babae ang bumaba. Simple lang ang kanyang suot na asul na bestido, ngunit napakaganda niya at puno ng dignidad ang kanyang pagkilos. Siya si Ana.
Nang makita ni Aling Teresa at Kyla si Ana, lalong nanlaki ang kanilang mga mata. Si Ana ang anak ng isang mahirap na tindera ng gulay sa palengke kung saan ako nagtatrabaho bilang kargador noon.
Naglakad si Ana patungo sa tabi ko. Hinawakan ko ang kanyang kamay. Itinaas ko ang aking kaliwang kamay upang ipakita sa kanila ang aking daliri. Suot ko pa rin ang simpleng pilak na singsing na tinanggihan ni Kyla limang taon na ang nakalipas.
“Noong gabi na itinapon ninyo ako sa putikan, si Ana ang nakakita sa akin. Siya ang tumulong sa akin na iangat ang bisikleta ng tatay ko mula sa kanal. Hindi niya ako pinagtawanan. Pinatira niya ako sa kanilang maliit na bahay at ipinahiram sa akin ang kanilang lumang traysikel para magamit ko sa pagdedeliber ng mga paninda.”
Tiningnan ko si Kyla na nakatingala sa amin habang umiiyak sa lupa.
“Kasama ko si Ana na nagtrabaho araw-araw. Siya ang tunay na utak sa likod ng logistika ng aking kumpanya. At noong nakaraang linggo, opisyal na kaming nagpakasal sa isang simpleng seremonya. Ang perang gagamitin ko sana para sa investment sa kumpanya ninyo ay ibinigay ko na bilang donasyon sa ospital kung saan nagtatrabaho ang mga mahihirap.”
Napatakip ng mukha si Kyla. Napasigaw siya sa matinding pagsisisi. Realisasyon ang nakita ko sa kanyang mga mata—na ang lalaking tinanggihan niya dahil sa kahirapan ay ang lalaking magbibigay sana sa kanya ng lahat, kung naging matapat lang siya.
Biglang tumayo si Kyla at hinarap si Jayson. Sinampal niya ito nang napakalakas sa mukha.
“Hayop ka! Walang kwenta! Sabi mo mayaman kayo! Sinira mo ang buhay ko! Kung hindi dahil sa iyo, ako sana ang kasama ni Jun ngayon!”
“Ano?! Kasalanan ko?! Kasalanan ng nanay mo dahil mukha kayong pera!”
Ganting sigaw ni Jayson habang itinutulak si Kyla. Nagsimulang mag-away ang dalawa sa gitna ng altar. Nagkakagulo ang mga bisita habang pinapanood ang magkarelasyon na nag-aaway dahil sa pera. Si Aling Teresa naman ay patuloy na umiiyak habang tinitingnan ang nasirang kasal ng kanyang anak.
Humarap ako kay Ana at ngumiti ako. Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ko.
“Halika na, Jun. Tapos na ang kailangan nating gawin dito.”
Sabi ni Ana sa akin.
Tumalikod na kami at naglakad pabalik sa aming sasakyan. Sumakay kami sa Rolls-Royce habang ang labinsiyam pang mamahaling sasakyan ay sabay-sabay na nagpaandar ng kanilang mga makina. Mula sa bintana, nakita ko si Kyla na nakaupo sa damuhan, basang-basa ng kanyang sariling luha habang pinapanood ang aming pag-alis.
Inakala nila noon na basura ang isang lalaking nakabisikleta. Ngunit hindi nila alam, ang bisikletang iyon ang nagturo sa akin kung paano magsumikap at pumadyak pataas, upang iwanan sila sa ibaba habambuhay.