PART 2:
Hindi ako umiyak at hindi ako nagmakaawa para sa kanilang atensyon.
Ang sakit na naramdaman ko ay napalitan ng isang malamig at matibay na desisyon.
Kinabukasan, araw ng Lunes, ganap na 9:00 ng umaga ay nasa opisina na ako ng aking abogado na si Atty. Santos.
Inilatag ko sa kanyang mesa ang orihinal na Transfer Certificate of Title ng duplex unit at ang aking mga dokumento sa bangko.
“Gusto kong bawiin ang lahat ng awtorisasyon na ibinigay ko kay Brandon, Atty. Santos,” diretsahan kong sinabi habang nakatingin nang diretso sa kanya.
“Nakahanda ang lahat ng papeles, Teresa. Dahil ikaw ang nag-iisang legal na may-ari, walang bisa ang anumang kasunduan na ginawa niya sa mga nangungupahan nang walang pirma mo,” sagot ng abogado.
Pagkatapos ng aming pag-uusap, personal kong pinuntahan ang mga bagong tenant sa duplex sa Quezon City.
Ipinakita ko sa kanila ang titulo ng lupa at ang aking mga valid ID.
“Magandang hapon po. Ako ang tunay at legal na may-ari ng property na ito. Narito ang aking abogado,” panimula ko sa mag-asawang nakatira doon.
Nagulat ang mga tenant at agad na nagpakita ng takot. “Nabayaran na po namin ang advance at deposit kay Engr. Brandon, Ma’am.”
“Huwag kayong mag-alala, hindi ko kayo paaalisin,” mahinahon kong sagot. “Ngunit mula sa buwang ito, sa aking personal na bank account ninyo ihuhulog ang 45,000 pesos na buwanang upa. Narito ang opisyal na sulat mula sa aking abogado. Kung may maghanap sa inyo, sabihin ninyo na sa akin direktang makipag-usap.”
Matapos maayos ang usapin sa duplex, dumiretso ako sa pangunahing sangay ng aking bangko kung saan nakatago ang aking mga ari-arian at pondo mula sa naunang negosyo namin ng aking yumaong asawa.
Sa loob ng 6 na taon, may hawak na 2 supplementary credit cards sina Brandon at Monica na konektado sa aking pangunahing account, na may buwanang limit na 200,000 pesos.
Ito ang ginagamit nila para sa kanilang mga mamahaling hapunan, branded na damit, at mga out-of-town trip.
“Gusto kong ipasara ang dalawang supplementary cards na ito ngayon din,” utos ko sa bank manager na matagal ko nang kakilala.
“Sige po, Mrs. Teresa. Paano naman po ang trust fund na nakalaan para sa educational support?” tanong ng manager.
“I-freeze mo ang trust fund na nagkakahalaga ng 3,000,000 pesos. Walang makakahawak niyan kundi ako lamang,” sagot ko nang walang pag-aalinlangan.
Hindi pa ako natapos doon.
Ipinasa ko rin ang mga papeles para sa pagbebenta ng aking 400 square meters na commercial lot sa isang mabilis na transaksyon sa isang kasosyo sa negosyo.
Ang lahat ng perang nakuha ko, kasama ang aking mga natitirang ipon na nagkakahalaga ng milyun-milyon, ay inilipat ko sa isang bagong foreign currency account sa isang internasyonal na bangko na walang anumang ugnayan sa pangalan ng aking anak.
Isang linggo kong inayos ang lahat ng legal na dokumento upang matiyak na walang maiiwang butas.
Natapos ang lahat ng aking paghahanda, at ngayon ay hihintayin ko na lamang ang pagtunog ng aking telepono.
Lumipas ang 2 linggo na walang anumang paramdam mula kay Brandon o Monica.
Masyado silang abala sa pagpapakita ng kanilang marangyang buhay sa social media, nagpo-post ng mga larawan ng kanilang bagong condo sa BGC at mga mamahaling kagamitan.
Ngunit pagsapit ng ikatlong linggo, eksaktong gabi ng Biyernes, nagsimulang mag-ring ang aking telepono.
Ganap na 8:30 ng gabi nang makita ko ang pangalan ni Brandon sa screen.
Hindi ko ito sinagot.
Tumawag siya ng 15 beses, kasunod ang mga text message mula kay Monica na nagtatanong kung nasaan ako.
Hinayaan ko lang ang telepono sa ibabaw ng mesa habang nanonood ng telebisyon at umiinom ng tsaa.
Kinaumagahan, Sabado, ganap na 7:00 ng umaga, narinig ko ang mabilis at malalakas na katok sa gate ng aking bahay.
Pagkabukas ko ng pinto, nakita ko si Brandon na gulo-gulo ang buhok, lukot ang suot na polo, at may malalalim na maitim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata.
Sa likod niya, sa loob ng kanilang nakaparadang sasakyan, ay nakaupo si Monica na panay ang iyak habang may hawak na mga dokumento.
Binuksan ko ang gate nang bahagya, hawak ang aking tasa ng mainit na kape.
“Magandang umaga, Brandon. Mukhang maaga ka yata ngayon? Naalala mo bigla ang address ng bahay ko?” bungad ko sa kanya nang may malamig na ngiti.
“Ma! Ano ang ibig sabihin nito?!” sigaw ni Brandon na halos mapiyok ang boses sa galit at takot. “Pumunta kami sa isang kilalang gentry boutique kahapon para sa isang event ni Monica, pero na-decline ang dalawang credit card namin! Sabi ng bangko, kinansela mo raw ang supplementary accounts!”
Tiningnan ko lang siya nang diretso, walang emosyon ang aking mukha.
“At hindi lang ‘yan, Ma! Tumawag ang tenant sa duplex sa Quezon City. Sinabihan sila ng abogado mo na sa iyo na ibigay ang upa! Paano naman ang 45,000 pesos na inaasahan namin para sa buwanang gastusin sa condo?!” patuloy na sigaw ni Brandon habang pilit na humahawak sa rehas ng gate.
Humigop muna ako ng kape bago sumagot sa kanya.
“Bakit ka nagulat, Brandon? Hindi ba’t duplex ko naman talaga ‘yun? At ang perang ginagamit ninyo sa mga luho ninyo ay pera ko rin?”
“Ma, nag-text din ang accounting ng pribadong paaralan ni Liam! Hindi pumasok ang pambayad sa tuition para sa darating na semestre dahil naka-freeze ang trust fund! Na-hack ba ang mga account mo, Ma? Sabihin mo sa akin ang totoo!” nagmamakaawa na ang kanyang boses.
“Walang nag-hack sa mga account ko, Brandon. Ako mismo ang nag-utos sa bangko na putulin ang lahat ng access ninyong dalawa ni Monica,” malumanay ngunit mariin kong sagot.
Nanlaki ang mga mata ni Brandon, tila hindi niya matanggap ang mga salitang narinig mula sa akin.
“B-Bakit mo ginagawa ito, Ma?! Alam mo namang malaki ang binabayaran namin sa bagong condo sa BGC! 150,000 pesos buwan-buwan ang amortisasyon! Kung walang credit cards at walang upa mula sa duplex, saan namin kukunin ang pambayad? Mapapahiya kami sa mga kasamahan ko!”
Sa pagkakataong iyon, lumabas si Monica mula sa kotse at lumapit sa gate na umiiyak.
“Mama, humihingi po kami ng paumanhin kung hindi ka namin naisama sa birthday ni Liam! Masyado lang po talagang abala ang schedule namin noong araw na iyon! Huwag mo naman pong gawin sa amin ito, pamilya po tayo!” pakiusap ni Monica habang pinupunasan ang kanyang mga luha.
Nilingon ko si Monica at ngumiti ako, isang ngiting walang kahit anong init o pagmamahal.
“Pamilya? Noong tumawag ako sa inyo habang nasa labas ako ng duplex, tinawag mo akong toxic, Monica. At ikaw naman, Brandon, sinabi mong huwag kong palakihin ang isyu dahil sa iyo rin naman mapupunta ang ari-arian ko.”
Yumuko si Brandon, hindi makatingin nang diretso sa aking mga mata.
“Naisip ko lang,” pagpapatuloy ko, “dahil napakayaman ninyo na upang lumipat sa isang luxury condo sa BGC at ‘makalimutan’ akong sabihan, ibig sabihin ay kaya niyo na ring magbuhay-mayaman gamit ang sarili ninyong pawis. Tapos na ang libreng buhay ninyo sa likod ng aking mga pinaghirapan.”
Biglang nanghina ang mga tuhod ni Brandon at napaluhod siya sa semento sa harap ng aking gate.
Ang tanyag na engineer na laging mataas ang tingin sa sarili ay umiiyak na ngayon sa aking paanan.
“Ma, parang awa mo na… bawiin mo ang utos sa bangko. Hindi namin kakayanin ang mga bayarin. Mapapaalis kami sa condo sa loob ng 2 buwan kapag hindi kami nakabayad. Patawarin mo ako, Ma. Nagkamali ako, naging pabaya akong anak,” pagmamakaawa ni Brandon habang sinusubukang hawakan ang aking mga tsinelas.
Bahagya akong dinalandangan pabalik at iniwas ang aking paa.
“Hindi ko kayo pinarurusahan, Brandon. Tinuturuan ko lang kayo ng isang mahalagang leksyon,” malamig kong pahayag. “Inakala ninyong dalawa na dahil pamilya tayo, may karapatan na kayong bastusin ang pagkatao ko at gamitin ang mga ari-arian ko habang itinuturing ninyo akong parang basura na walang halaga.”
Inilabas ko mula sa aking bulsa ang isang piraso ng papel na may selyo ng korte at ipinakita sa kanila.
“Narito ang aking huling habilin at testamento na ginawa sa tulong ni Atty. Santos. Opisyal ko nang inalis ang pangalan mo bilang tagapagmana ng aking mga natitirang ari-arian at pondo. Wala kang makukuhang kahit isang sentimo mula sa akin, ngayon o sa hinaharap.”
Nalaglag ang panga ni Monica at napasandal siya sa pader ng gate habang si Brandon naman ay patuloy na humahagulgol.
“Ma… hindi mo pwedeng gawin sa akin ito… ako ang nag-iisa mong anak…” bulong ni Brandon na halos walang boses.
“Tapos na ang pag-uusap natin, Brandon,” sabi ko habang tinitingnan ang aking relo. “Ganap na 9:00 ng gabi ang flight ko patungong Italy. Magbabakasyon ako roon ng 2 buwan para asikasuhin ang aking sarili at mag-enjoy. Gamitin ninyo ang panahong iyon para maghanap ng karagdagang pagkakakitaan para mapanatili ang marangyang lifestyle na gusto ninyo. Umalis na kayo sa harap ng bahay ko.”
Tumalikod ako, dinala ang aking tasa ng kape, at marahang isinara ang pintuan ng aking bahay.
Narinig ko pa ang ilang minutong pagmamakaawa at pag-iyak sa labas ng gate bago ko narinig ang tunog ng paalis nilang sasakyan.
Pagkalipas ng 6 na buwan, nakatanggap ako ng balita mula sa aking mga kamag-anak sa Pilipinas.
Dahil sa kawalan ng pananalapi, napilitan si Brandon na ibenta ang dalawa nilang mamahaling sasakyan sa murang halaga upang hindi sila tuluyang mapalayas sa condo sa BGC.
Si Monica naman ay napilitang maghanap ng trabaho bilang isang ahente, at ayon sa mga bali-balita, araw-araw ang kanilang pag-aaway dahil sa bigat ng mga utang at kakulangan sa pera.
Ang kanilang marangyang mundo na itinayo sa ibabaw ng kasinungalingan at kawalan ng utang na loob ay tuluyang nagbago at naging isang malaking pasanin.
Habang ako?
Kasalukuyan akong nakaupo sa isang maliit at magandang restaurant sa tapat ng isang lumang simbahan sa Rome, masayang kumakain ng hapunan, at ninanamnam ang katahimikan na matagal ko nang dapat nakamit.
Nakalimutan ni Brandon na sabihin sa akin ang tungkol sa paglipat nila ng bahay, kaya ipinaalala ko sa kanya ang isang katotohanan: Ang isang inang marunong magmahal nang husto ay may kakayahan ding bawiin ang lahat ng kaginhawaan kapag ang kapalit nito ay ang kanyang sariling dangal at respeto.