PART 2:
“Sandali lang! Huwag mo silang hahawakan!” ang malakas na utos ni Donya Beatrice kay Mario.
Napatigil si Mario sa hangin, hawak pa rin ang menu card.
“Ngunit Donya Beatrice, marumi po ang mga batang ito at baka maabala kayo,” ang paliwanag ni Mario habang yumuyuko.
“Sinasagot mo ba ako? Sabi kong huwag mo silang itataboy!” ang galit na sagot ng ginang.
Binalingan ni Donya Beatrice ang 2 bata na kapwa nanginginig sa takot.
Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kanyang mamahaling upuan.
Hindi niya pinansin ang dumi sa katawan ng mga bata.
“Mga anak, mag-angat kayo ng tingin… tumingin kayo sa akin,” ang pakiusap ni Donya Beatrice.
May panginginig sa kanyang boses na hindi pa naririnig ng kanyang mga katulong kailanman.
Dahan-dahang itinaas ng 2 bata ang kanilang mga ulo.
Nang magtagpo ang kanilang mga mata, parang huminto ang ikot ng mundo para kay Donya Beatrice.
Ang mga mata ng 2 bata ay eksaktong kapareho ng mga mata ng kanyang yumaong asawa.
Ang hugis ng kanilang mukha at ang kanilang mga labi ay hindi pwedeng ipagkamali.
Tiningnan ni Donya Beatrice ang kanang bahagi ng leeg ng unang bata.
Mayroon itong 1 maliit na nunal na hugis bituin.
Tiningnan niya rin ang leeg ng ikalawang bata.
Mayroon din itong kaparehong marka sa eksaktong pwesto.
Nalaglag ang mamahaling bag ni Donya Beatrice sa sahig.
“Hindi ito maaari… K-Kambal…” ang bulong ng ginang habang tumutulo ang kanyang mga luha.
Lumapit pa siya ng 1 hakbang at lumuhod sa harap ng 2 bata sa maruming sahig.
Nagulat ang lahat ng mga customer sa loob ng restaurant.
Ang 1 bilyonaryang kilala sa pagiging matigas ay nakaluhod ngayon sa harap ng mga pulubi.
“Ano ang mga pangalan ninyo?” ang tanong ni Donya Beatrice habang hawak ang mga balikat ng magkapatid.
“Ako po si Toti, at siya po si Tano,” ang sagot ng unang bata.
“Ilang taon na kayo?” ang tanong muli ng ginang.
“Sabi po ng nagpalaki sa amin, 13 taong gulang na po kami ngayon,” ang sagot naman ni Tano.
Sumabog ang iyak ni Donya Beatrice at niyakap niya nang mahigpit ang 2 bata.
“Madam… marumi po kami, mababahuan po kayo sa amin,” ang sabi ni Toti na naguguluhan.
“Walang pakialam ang nanay sa dumi ninyo! Kayo ang aking mga anak! Kayo sina Ethan at Evan!” ang hiyaw ni Donya Beatrice.
Hindi makapaniwala si Mario sa kanyang mga naririnig.
“Donya Beatrice, baka po nagkakamali kayo. Maraming manloloko ngayon sa daan,” ang sabat ni Mario na gustong magmalinis.
Tumingin si Donya Beatrice kay Mario na may kasamang matinding galit sa kanyang mga mata.
“Kilala ko ang aking mga anak! Ang mga marka sa kanilang leeg ay hindi matatagpuan sa ibang tao!” ang sigaw ng ginang.
Binuksan ni Donya Beatrice ang kanyang bag at kinuha ang 2 maliit na pilak na pulseras.
“Saan ninyo nakuha ang mga marka sa leeg ninyo? At paano kayo napadpad dito?” ang tanong niya sa mga bata.
Sumagot si Toti, “Sabi po ng kumupkop sa amin sa Pangasinan, nakita raw po kami na nakasabit sa 1 troso noong may malaking baha 10 taon na ang nakalipas.”
“May suot po ba kayong anuman noon?” ang tanong ni Donya Beatrice na halos hindi makahinga.
May kinuhang 1 maliit na basahan si Tano mula sa kanyang bulsa.
Maingat niya itong binuksan at ipinakita ang 2 maliliit na pilak na pendant na may nakaukit na letrang ET at EV.
“Ito po ang natirang suot namin noon na itinago ng umampon sa amin bago siya pumanaw 2 taon na ang nakakalipas,” ang sabi ni Tano.
Ikinabit ni Donya Beatrice ang mga pendant sa hawak niyang pulseras.
Nagkatugma ang mga ito nang walang kalituhan.
Ito ang huling ebidensya na nagpatunay sa katotohanan.
“Kayo nga! Ang mga anak ko na nawala sa akin!” ang sigaw ni Donya Beatrice habang muling niyayakap ang 2 bata.
Umiyak na rin ang magkambal kahit hindi pa nila lubos na naiintindihan ang lahat.
Naramdaman nila ang init ng pagmamahal na matagal na nilang hinahanap.
Tumingin si Donya Beatrice sa may-ari ng restaurant na kakadating lang dahil sa gulo.
“Ilang milyong pesos ba ang halaga ng restaurant na ito?” ang tanong ni Donya Beatrice sa may-ari.
“Nasa 30,000,000 pesos po, Donya Beatrice,” ang sagot ng may-ari na nanginginig.
“Bibilhin ko ang buong restaurant na ito ngayon din. Isulat mo ang tseke,” ang utos ni Donya Beatrice.
“At ang unang utos ko bilang bagong may-ari, alisin ninyo ang supervisor na si Mario sa trabaho nang walang makukuhang separation pay!” ang dagdag ng ginang.
Napasandal sa pader si Mario, namumutla at alam na tapos na ang kanyang karera dahil sa kanyang kalupitan.
Isinakay ni Donya Beatrice ang 2 bata sa kanyang mamahaling sasakyan.
Dinala niya agad ang mga ito sa 1 pinakamalaking pribadong ospital sa Maynila.
Nagbayad siya para sa 1 mabilis na 24-hour DNA test upang maging opisyal ang lahat para sa batas.
Habang naghihintay ng resulta, pinaliguan, binihisan, at pinakain niya ang 2 bata ng pinakamasasarap na pagkain.
Kinabukasan, dumating ang selyadong sobre mula sa mga doktor.
Binuksan ito ni Donya Beatrice sa harap ng kanyang mga abogado.
Ang resulta ay nagpapakita ng 99.9% probability of maternity.
Sila nga ang tunay na mga tagapagmana ng pamilya Valderama.
Niyakap ni Donya Beatrice sina Ethan at Evan sa loob ng kanyang malaking mansyon.
Ang mansyon na dating napakatahimik at napakalamig ay napuno na ngayon ng tawanan.
Ang yaman na walang kabuluhan noon ay nagkaroon na ng tunay na kahulugan dahil kasama na niya ang kanyang mga anak.
Hindi na muling magugutom ang magkambal, at hindi na muling iiyak sa gabi si Donya Beatrice.
Natagpuan na ng kanyang puso ang tunay na kayamanan na hindi mabibili ng salapi.