PART 2
Napatigil ang tibok ng puso ko sa narinig ko. Pakiramdam ko ay nagyelo ang buong katawan ko habang nakaluhod sa damuhan ng aming hardin. Ang mahigpit na yakap ng anak kong si Sofia ay unti-unting napalitan ng panginginig ng kanyang katawan dahil sa takot.
“Anong sinasabi mo, Sofia?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang aking boses kahit na nagsisimula nang magpanik ang isip ko.
Humarap ako kay Mimi, ang batang pulubi na nakatayo pa rin sa tabi ng wheelchair. Blangko ang kanyang mukha, walang emosyon, malayo sa hitsura ng isang normal na bata sa lansangan.
“Mimi, anong ibinulong mo sa anak ko?” tanong ko nang may awtoridad.
Lumapit si Mimi sa amin, humakbang siya nang dahan-dahan sa damuhan.
“Sir Carlos, narinig ko po ang asawa ninyo kagabi sa labas ng gate,” simula ni Mimi, mahina ang boses pero malinaw ang bawat salita.
“Doon po kasi ako natutulog sa likod ng malaking pader sa gilid ng mansyon ninyo, sa may madilim na bahagi kung saan hindi ako nakikita ng mga gwardya. May dumating pong mamahaling kotse. Lumabas si Tita Amanda at may kinausap siyang lalaki sa loob ng kotse.”
Naramdaman ko ang paglamig ng aking mga kamay. “Anong narinig mo?”
“Narinig ko po silang nagtatawanan,” patuloy ni Mimi.
“Sabi po ni Tita Amanda, tapos na ang paghihintay niya. May ilalagay daw po siyang gamot o lason sa kape ninyo mamayang gabi pag-uwi ninyo galing sa opisina. Kapag nawala na kayo sa mundo, sa kanya mapupunta ang lahat ng ari-arian at pera ninyo, at makakasama na niya ang lalaking iyon.”
Humarap ako kay Sofia. Humahagulgol pa rin siya, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi. Hawak niya nang mahigpit ang aking polo, parang natatakot na kapag bumitaw siya ay may mangyayaring masama sa akin.
“Sofia, magsalita ka. Bakit ka tumayo? Bakit ngayon ka lang naglakad kung kaya mo naman pala?” tanong ko, habang unti-unting nabubuo ang isang nakakatakot na hinala sa aking isipan.
“Papa, patawarin mo ako,” umiiyak na sabi ni Sofia.
“Dalawang taon na akong nakakalakad. Isang taon matapos ang aksidente, gumaling na ang mga binti ko. Kaya ko na pong tumayo.”
“Pero bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit nagpanggap ka na paralisado ka?” tanong ko, halos gumuho ang mundo ko sa katotohanang dalawang taon kong nakikitang nagdurusa ang anak ko sa wheelchair nang walang dahilan.
“Dahil tinakot ako ni Tita Amanda, Papa!” tili ni Sofia, lalong humigpit ang kapit sa akin.
“Noong isang taon, noong bagong kasal pa lang kayo, nakita niya akong tumayo sa kwarto ko nung wala ka. Lumapit siya sa akin, sinaktan niya ang braso ko, at sinabing kapag nalaman mo na nakakalakad ako, o kapag isinumbong ko sa’yo ang totoo, tatapusin niya rin ang buhay mo tulad ng ginawa niya kay Mama!”
Nanigas ang buong pagkatao ko. Ang hangin sa paligid ko ay parang naging yelo. “Anong sinabi niya tungkol sa Mama mo?”
“Sinabi niya sa akin, siya ang dahilan kung bakit nawalan ng preno ang kotse natin dalawang taon na ang nakalipas!” hikbi ni Sofia.
“Narinig ko silang nag-aaway ni Mama bago ang aksidente. At nung nalaman ni Tita Amanda na alam ko ang sikreto niya, sinabi niya sa akin na kapag nagsalita ako, ikaw naman ang isusunod niya. Natakot ako, Papa. Ayokong mawala ka rin sa akin kaya nagpanggap ako na hindi ako makagalaw.”
Ang bawat salita ng pitong taong gulang kong anak ay parang kutsilyong sumasaksak sa aking utak—hindi, bawal ang salitang saksak. Ang bawat salita ay parang malakas na hampas na nagpagising sa akin mula sa isang mahabang panaginip. Ang babaeng pinagkatiwalaan ko, ang babaeng dinala ko sa loob ng aking pamamahay para maging ina ng aking anak, ay ang mismong halimaw na nag-alis sa mundo sa una kong asawa at nag-torture sa isip ng anak ko.
Naramdaman ko ang pag-akyat ng isang napakainit na galit mula sa aking dibdib patungo sa aking ulo. Ang aking panginginig dahil sa takot ay napalitan ng isang mapanganib na katahimikan.
Saktong narinig ko ang tunog ng pagbukas ng glass door mula sa terasa ng mansyon.
Lumabas si Amanda. Nakasuot siya ng isang mamahaling bistida, maayos ang buhok, at may hawak na isang tasa ng kape na umaasok pa sa init. May ngiti sa kanyang mga labi habang naglalakad pababa sa mga hagdan patungo sa hardin.
“Babe, anong ingay ba iyan dito sa labas? Naririnig ko ang tili hanggang sa loob ng—”
Natigil si Amanda sa pagsasalita. Napadpad ang tingin niya kay Sofia na nakatayo sa tabi ko, hawak ang aking kamay. Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Amanda. Naging maputla siya na parang isang bangkay. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa tindi ng gulat.
CRASH!
Nabitawan niya ang hawak niyang tasa. Nabasag ang seramika sa semento at natapon ang itim na kape sa paligid.
“S-Sofia? Bakit ka nakatayo?” tanong ni Amanda, nanginginig ang kanyang boses, pilit na ibinabalik ang kanyang ngiti pero halatang nagpapanik na ang kanyang buong katawan.
Dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakaluhod sa damuhan. Inakay ko si Sofia papunta sa likod ko, kasama si Mimi. Tinitigan ko si Amanda nang diretso. Ang aking mga mata ay malamig pa sa gabi.
“Amanda,” boses ko, mababa pero dumadagundong sa buong hardin. “Sino ang kausap mo sa labas ng gate kagabi?”
Humakbang paurong si Amanda. Napahawak siya sa kanyang dibdib. “B-Babe, anong sinasabi mo? Sino namang kakausapin ko sa labas ng gate? Buong gabi akong nasa loob ng kwarto natin, nagbabasa ng libro.”
“Huwag mo akong madaing sa mga kasinungalingan mo!” sigaw ko na umalingawngaw sa buong subdidvisyon.
“SECURITY!” bulyaw ko.
Sa isang saglit, mabilis na tumakbo ang limang armadong bodyguards ko mula sa gilid ng mansyon at apat pa mula sa main door. Pinalibutan nila si Amanda sa gitna ng daanan.
“Sir Carlos, anong utos ninyo?” tanong ng pinuno ng aking mga security.
“I-lockdown ang buong mansyon. Walang lalabas at walang papasok,” utos ko, habang itinuturo ang natapong kape sa semento.
“Kumuha kayo ng plastic container. I-secure ninyo ang natapong kape na iyan, kasama ang mga basag na tasa. Ipapadala natin iyan sa laboratoryo ngayon din para suriin kung may lason o anong nakamamatay na kemikal ang niyan.”
“Roberto! Babe! Ano ba itong ginagawa mo? Nababaliw ka na ba?” tili ni Amanda, nagsisimula nang magsisigaw habang sinusubukan niyang humakbang palapit sa akin, pero hinarangan siya ng dalawang bodyguard.
“Nakinig ka ba sa kwento ng maruming pulubi na iyan? At sa anak mo na halatang naguguluhan lang ang isip dahil sa sakit niya? Asawa mo ako!”
“Tumahimik ka!” sigaw ko sa kanya. Lumapit ako ng ilang hakbang, sapat na para makita niya ang galit sa aking mga mata.
“Alam na ng anak ko ang lahat. Alam ko na kung anong ginawa mo sa preno ng sasakyan ng una kong asawa dalawang taon na ang nakalipas. At alam ko na rin ang plano mo sa akin mamayang gabi.”
Nang marinig ni Amanda ang tungkol sa preno ng sasakyan, tuluyan nang nanghina ang kanyang mga binti. Napaluhod siya sa semento, malapit sa natapong kape. Nagsimula siyang umiyak nang malakas, hindi dahil sa pagsisisi, kundi dahil sa matinding takot na mabisto ang lahat ng kanyang ginawa.
“Tumawag kayo ng pulis,” utos ko sa aking personal assistant na kalalabas lang din ng bahay dahil sa gulo.
“Sabihin mo sa hepe, pumarito sila ngayon din. May kaso tayo ng pagtatangkang pagwawakas ng buhay, child abuse, at ang pagkawala sa mundo ng una kong asawa dalawang taon na ang nakalipas. Ibigay ninyo ang lahat ng kuha ng CCTV sa labas ng gate kagabi.”
“Hindi! Carlos, parang awa mo na! Huwag mong gawin ito sa akin!” nagwawalang tili ni Amanda habang hinahawakan siya sa magkabilang braso ng aking mga gwardya para hindi siya makatakas.
“Kasinungalingan ang lahat ng iyan! Pinagtutulungan ninyo ako! Wala kayong ebidensya!”
“Mabubulok ka sa kulungan, Amanda,” malamig kong sabi.
“Gagamitin ko ang lahat ng yaman at impluwensya ko para siguraduhin na walang kahit isang magaling na abogado sa bansa ang hahawak sa kaso mo. Pagbabayaran mo ang bawat luhang ibinuhos ng anak ko sa loob ng dalawang taon.”
Matapos ang dalawampung minuto, pumasok ang tatlong sasakyan ng pulis sa loob ng aming bakuran. Ang mga sirena ay nag-iingay, nagdala ng pansin sa aming mga kapitbahay. Walang nagawa si Amanda kundi ang sumigaw at magmakaawa habang pinoposasan siya ng mga pulis at isinasakay sa likod ng mobile patrol.
Pinanood ko silang umalis hanggang sa tuluyang mawala ang tunog ng sirena sa labas ng subdibisyon.
Nang tumahimik ang buong paligid, humarap ako kay Sofia. Lumuhod ako muli at niyakap ko siya nang napakahigpit. Doon, naramdaman ko ang tunay na kalayaan para sa aking anak. Hindi na siya kailangang magpanggap. Hindi na niya kailangang matakot sa loob ng sarili niyang tahanan.
“Tapos na, Sofia. Ligtas na tayo. Hindi ka na muling sasaktan ng babaeng iyon,” sabi ko habang pinatutuyo ang kanyang mga luha.
Tumingin si Sofia sa akin, may ngiti na sa kanyang mga labi na matagal kong hindi nakita. “Salamat, Papa.”
Pagkatapos ay lumingon ako kay Mimi. Nakatayo pa rin siya roon, malapit sa wheelchair na iniwan ni Sofia. Ang kanyang maruming mukha ay may bakas ng isang tipid na ngiti. Naalala ko ang aking sinabi sa labas ng gate bago mangyari ang lahat ng ito.
Lumapit ako kay Mimi at hinawakan ko ang kanyang dalawang kamay na marumi at magaspang.
“Mimi,” sabi ko, seryoso ang aking boses. “Nangako ako sa’yo kanina sa harap ng gate. At ang isang Carlos Santos ay hindi sumisira sa kanyang binitawang salita.”
Nanlaki ang mga mata ni Mimi, parang hindi makapaniwala. “T-Totoo po ba, Sir Carlos? Aampunin ninyo talaga ako? Hindi na ako babalik sa kalsada?”
“Oo, Mimi,” sagot ko habang nakangiti.
“Simula sa araw na ito, hindi ka na matutulog sa labas. Magiging bahagi ka na ng pamilyang ito. Magkakaroon ka ng sarili mong kwarto, maayos na damit, at pag-aaralin kita sa pinakamagandang eskwelahan. Ako na ang tatayo mong ama, at si Sofia ang magiging kapatid mo.”
Biglang naiyak si Mimi at mabilis na yumakap sa aking leeg. Niyakap ko rin siya nang mahigpit. Pakiramdam ko ay isang malaking milagro ang dinala ng batang ito sa aming buhay. Kung hindi dahil sa kanyang pagiging mapagmatyag at sa kanyang lakas ng loob na sabihin ang totoo, baka bukas ay wala na ako sa mundong ito, at ang anak ko ay habambuhay nang nakakulong sa wheelchair dahil sa takot.
Pumasok kaming tatlo sa loob ng mansyon. Inutusan ko ang mga katulong na ihanda ang pinakamasarap na pagkain para sa hapunan. Ipinaasikaso ko rin ang paliguan para kay Mimi at pinabilhan ko siya ng mga bagong damit sa mall sa pamamagitan ng aking driver.
Pagdating ng gabi, magkakasama kaming kumain sa malaking dining table. Masaya kaming nag-uusap, parang isang totoong pamilya na matagal nang magkakasama. Si Sofia ay tuluyan nang sumisigla ang mukha, at si Mimi naman ay malinis na, nakasuot ng magandang bistida, at halatang matalino sa kanyang mga banat sa usapan.
Matapos ang hapunan, pinatulog ko na ang dalawang bata sa kanilang mga kwarto. Siniguro ko na komportable si Mimi sa kanyang bagong silid. Pagkatapos noon, naglakad ako patungo sa aking home office o study room sa ikalawang palapag ng mansyon.
Gusto kong ayusin ang mga dokumento at tawagan ang aking personal na abogado para simulan ang legal na proseso ng pag-ampon kay Mimi buong umaga bukas. Gusto kong maging mabilis ang lahat para maging opisyal na ang kanyang pagiging Santos.
Umupo ako sa aking malaking swivel chair sa likod ng aking desk. Nakabukas ang laptop ko, at may isang baso ng mainit na tubig sa tabi ko para pawiin ang pagod ng aking lalamunan pagkatapos ng napakahabang araw.
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa kisame ng aking kwarto. Pakiramdam ko, napakatalino ko. Pakiramdam ko, naging isang bayani ako para sa pamilya ko. Naligtas ko ang sarili ko mula sa lason ni Amanda, at naitama ko ang buhay ng anak ko. Ang Santos Logistics at ang buong bilyong ari-arian ko ay ligtas na ngayon mula sa kamay ng isang manggagamit.
Habang nag-iisip ako, biglang bumukas ang pinto ng aking study room nang walang katok.
Napatingin ako sa pinto. Si Sofia ang pumasok. Pero may kakaiba sa kanyang kilos. Hindi siya mukhang natatakot, at ang kanyang lakad ay napakadiretso at matatag, malayo sa panginginig na ipinakita niya kanina sa hardin.
Sumunod sa likod niya si Mimi. Si Mimi ay hindi na nakangiti. Ang kanyang mukha ay seryoso, malamig, at may hawak siyang isang maliit na digital voice recorder sa kanyang kanang kamay.
“Sofia? Mimi? Bakit gising pa kayo?” tanong ko, habang unt-unting nakakaramdam ng kakaibang kaba sa aking dibdib nang hindi ko malamang dahilan.
“Dapat ay nagpapahinga na kayo. Gabi na.”
Hindi sumagot si Sofia. Naglakad siya papalapit sa aking desk at huminto sa harap ko. Tinitigan niya ako nang diretso sa aking mga mata. Ang tingin na iyon ay hindi tingin ng isang pitong taong gulang na bata. Iyon ay tingin ng isang taong may alam na malalim na lihim.
“Papa,” simula ni Sofia, napakalamig ng kanyang boses.
“Alam mo ba kung bakit ako tumayo kanina nung bumulong si Mimi?”
Huminga ako nang malalim, pilit na nagpapatawa. “Siyempre, dahil sinabi sa’yo ni Mimi na may plano si Tita Amanda na tapusin ang buhay ko, at dahil alam mo na ang ginawa niya sa sasakyan ng Mama mo.”
Umiling si Sofia. Isang matipid na ngiti ang lumabas sa kanyang mga labi.
“Hindi, Papa,” sabi ni Sofia.
“Hindi si Tita Amanda ang sumira sa preno ng sasakyan ni Mama dalawang taon na ang nakalipas.”
Napatitig ako kay Sofia. Ang puso ko ay biglang gumatok nang napakabilis. “Anong sinasabi mo? Di ba iyon ang isinumbong mo sa akin kanina sa hardin? Sinabi mo na tinakot ka ni Amanda dahil alam mo ang ginawa niya kay Elena?”
Lumapit din si Mimi sa tabi ni Sofia. Itinaas niya ang voice recorder at ipinatong sa aking desk.
“Sir Carlos, o dapat ko bang sabihing Tito Carlos?” sabi ni Mimi, ang kanyang boses ay nagbago, naging mas matatag at pormal.
“Hindi po ako isang pulubi sa lansangan. Ako po si Jamie, ang bunsong kapatid ni Elena, ang una ninyong asawa. Ginamit ko lang ang uling at maruming damit para makapasok sa mansyon na ito, dahil alam kong hinarangan ninyo ang lahat ng kamag-anak ni Ate Elena na makalapit kay Sofia pagkatapos ng aksidente.”
Naramdaman ko ang biglang pagbuhos ng malamig na pawis sa aking likod. Ang aking kamay ay nagsimulang manginig.
“Anong laro ito?” tanong ko, pilit kong itinutulak ang aking upuan paurong pero parang nawalan ng lakas ang aking mga braso.
“Dalawang taon na ang nakalipas, bago namatay si Mama,” patuloy ni Sofia, habang nakatitig pa rin sa akin.
“Napanood ko ang kuha ng lihim na CCTV sa lumang garahe natin sa probinsya. Nakita ko ang isang lalaki na may hawak na mga kagamitan sa ilalim ng sasakyan ni Mama, gabi bago kami maaksidente. Ang lalaking iyon ay walang iba kundi ikaw, Papa.”
Gumuho ang aking mundo. Ang aking isipan ay nagkaroon ng matinding takot.
“Sofia, hindi totoo iyan! Ako ang Papa mo! Ginawa ko ang lahat para sa’yo!” sigaw ko, pero ang boses ko ay naging paos.
“Ginawa mo iyon para sa Santos Logistics at sa insurance ni Mama na nagkakahalaga ng daang-milyong piso,” malamig na sabi ni Sofia.
“Nalaman ko ang lahat. At kaya ako nagpanggap na paralisado sa loob ng dalawang taon, hindi dahil kay Tita Amanda, kundi dahil sa’yo, Papa. Alam kong kapag nalaman mo na nakakalakad ako at alam ko ang ginawa mo kay Mama, ako naman ang isusunod mo para hindi lumabas ang katotohanan.”
Tumingin ako kay Mimi—o Jamie. Ang kanyang mga mata ay puno ng poot.
“Matagal na kaming nagpaplano ni Sofia,” sabi ni Jamie.
“Alam naming may kalaguyo si Amanda at gusto ka rin niyang madispatsa dahil sa pera mo. Kaya hinayaan muna namin siyang gumawa ng kilos. Ginamit namin ang kasakiman ni Amanda para ilagay siya sa pain. Kanina, narinig mo ang pag-amin ni Amanda sa harap ng mga pulis tungkol sa tangka niyang pagkalason sa’yo, di ba?”
“At dahil doon, siguradong makukulong si Amanda,” dagdag ni Sofia.
“Pero hindi namin hahayaan na ikaw ang manalo, Papa. Kanina sa hardin, narinig ng voice recorder na ito ang buong kwento at pag-amin mo na ikaw ang may-ari ng lahat ng ari-arian at kung paano mo kinontrol ang sitwasyon. At higit sa lahat, ang tunay na kuha ng CCTV sa garahe dalawang taon na ang nakalipas ay naibigay na ni Tita Jamie sa mga awtoridad bago pa siya pumasok dito bilang pulubi.”
Naramdaman ko ang biglang panlalabo ng aking paningin. Sinubukan kong tumayo mula sa aking swivel chair, pero ang aking mga binti ay biglang nawalan ng pakiramdam. Hindi ko maihakbang ang aking mga paa. Parang naparalisa ang buong katawan ko.
Napatingin ako sa baso ng tubig sa aking desk na nainuman ko na ng kalahati kanina habang nag-aayos ng mga papel.
Tumingin si Sofia sa baso ng tubig at pagkatapos ay sa akin.
“Inilagay nga ni Tita Amanda ang lason sa kape mo kanina,” bulong ni Sofia, ang kanyang mukha ay walang kahit anong awa.
“Pero bago niya pa iyon maihatid sa’yo sa hardin, nakuha na ni Tita Jamie ang lason sa kusina at inilipat sa personal mong baso ng tubig dito sa study room. Ang gamot na iyan ay hindi agad nagwawakas ng buhay, Papa. Parayalisado lang ang buong katawan mo, unti-unti, simula sa mga binti hanggang sa hindi ka na makapagsalita.”
Narinig ko ang muling pagtunog ng mga sirena ng pulis sa labas ng mansyon. Mas maraming sasakyan ngayon ang pumapasok sa aming bakuran. Ang mga ilaw ng pula at asul ay naglalaro sa salamin ng bintana ng aking study room.
“Ang mga pulis na tinawag mo kanina para kay Tita Amanda ay pabalik na ngayon,” sabi ni Jamie habang kinukuha ang digital voice recorder sa desk.
“Pero sa pagkakataong ito, hindi si Amanda ang kukunin nila. Kundi ikaw, para sa pagkawala sa mundo ni Elena dalawang taon na ang nakalipas.”
Bumagsak ang aking ulo sa desk, hindi ko na maiangat ang aking leeg habang ang aking mga binti ay tuluyan nang nawalan ng buhay. Pinanood ko si Sofia at ang kanyang Tita Jamie na dahan-dahang naglakad patungo sa pinto ng aking study room.
Lumingon si Sofia sa akin sa huling pagkakataon bago tuluyang isara ang pinto.
“Ngayong gabi, Papa, ikaw naman ang mauupo sa wheelchair.”