PART 2
III.
Kinaumagahan, sa 60th floor ng Apex Towers sa Bonifacio Global City, nanginginig ang mga kamay ni Julian habang inaayos ang kanyang business proposal. Ito na ang araw na pinakahihintay niya—ang araw na selyuhan ang kasunduan sa pagitan ng J-Core Group at ng Apex Holdings. Kasama niya ang kanyang bagong asawa na si Monica, na panay ang pagkuha ng litrato para i-post sa social media.
“Hon, kapag natapos ang pirmahan na ito, tayo na ang pinakamayamang mag-asawa sa industriya,” masayang bati ni Monica habang nakasandal sa balikat ni Julian.
“Buti na lang talaga pinalayas mo ang baog at walang kwentang si Elena noon. Kung hindi, baka malas pa rin ang buhay natin ngayon.”
Tumawa si Julian, unti-unting bumabalik ang kanyang tiwala sa sarili matapos ang kakaibang tagpo sa airport kagabi.
“Tama ka, Hon. Isang swerte ka sa buhay ko. Ang Bentley na nakita natin kagabi, baka hiniram lang ng babaeng ‘yun para magpanggap. Imposibleng magkaroon siya ng ganoong kayamanan.”
Eksaktong 10:00 ng umaga nang bumukas ang pinto ng dambuhalang boardroom. Pumasok ang bise-presidente ng Apex Holdings na si G. Santos, kasama ang isang pool ng mga abogado at security guards. Ngunit ang huling pumasok sa pinto ang nagpatigil sa tibok ng puso ni Julian.
Isang babaeng nakasuot ng isang napakagandang puting power suit, may hawak na gintong pluma, at may awtoridad sa bawat hakbang.
Si Elena.
“E-Elena? Anong ginagawa mo rito? Security! Bakit hinahayaan ninyong pumasok ang isang estranghero at impostor sa napakahalagang meeting na ito?” sigaw ni Julian habang tumatayo mula sa kanyang upuan.
Si Monica naman ay napairit din.
“Hoy, babaeng baog! Paano ka nakapasok dito? Desperada ka ba talagang sundan ang asawa ko?”
Hindi natinag si Elena. Naupo siya sa pinakaharap na upuan, ang mismong upuan na nakalaan para sa pinakamataas na pinuno ng Apex Holdings. Umupo si G. Santos sa kanyang tabi at hinarap si Julian nang may malamig na mukha.
“Mag-ingat kayo sa inyong pananalita, G. Julian. Ang hinarap ninyo ngayon ay walang iba kundi si Madame Elena, ang Chairman, Founder, at Majority Shareholder ng Apex Holdings Worldwide. Siya ang may-ari ng kumpanyang hinihingan ninyo ng tulong.”
Katahimikan. Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong silid. Ang mukha ni Julian ay nawalan ng kulay, naging kasingputi ng papel. Ang kanyang mga labi ay nanginginig habang nakatitig sa mga dokumentong inilatag ng abogado ni Elena sa lamesa.
“Hindi… Hindi maaari ito. Limang taon na ang nakalipas, wala ka namang kahit ano! Pinalayas kita nang walang kahit isang sentimo!” nauutal na sabi ni Julian.
Inilagay ng abogado ni Elena ang isang opisyal na sertipiko mula sa Securities and Exchange Commission (SEC) ng United States at Pilipinas, kasama ang bank registry na nagpapatunay na ang pangalang “Elena” ang nag-iisang may hawak ng 75% ng shares ng Apex Holdings.
“G. Julian, para sa iyong kaalaman,” malamig na pahayag ng abogado.
“Si Madame Elena ay nagmula sa isa sa pinakamayamang pamilya sa Amerika. Ang pagpapakasal niya sa’yo noon ay isang pagsubok na ibinigay ng kanyang pamilya upang makita kung tunay ang iyong pag-ibig. Ngunit pinatunayan mo na pera at katayuan lamang ang iyong hinahabol.”
Hindi pa doon natatapos ang lahat. Kinuha ni Elena ang isa pang folder mula sa kanyang bag at dahan-dahang inurong ito patungo kay Julian.
“Buksan mo, Julian. Iyan ang opisyal na DNA at medical report mula sa St. Luke’s Medical Center, limang taon na ang nakalipas, bago mo ako palayasin.”
Nanginginig na binuksan ni Julian ang folder. Binasa niya ang bawat salita. Ayon sa opisyal na resulta ng pagsusuri na ginawa ng mga eksperto, si Elena ay 100% na malusog at may kakayahang magkaanak. Ngunit ang nakasulat sa kasunod na pahina ang tunay na nagpabagsak sa kanyang mundo.
Isang fertility test na kinuha sa kanya nang hindi niya namamalayan sa pamamagitan ng kanyang taunang check-up noon—si Julian ang may mababang sperm count at may permanenteng kondisyon na hindi kakayahan ang magkaanak.
“Anong… anong ibig sabihin nito?” tanong ni Julian, unti-unting tumitingin kay Monica na biglang namutla at nag-iwas ng tingin.
“Ibig sabihin, Julian,” wika ni Elena, ang boses ay matatag at walang bahid ng galit, kundi purong katotohanan.
“Hindi ako ang baog. Ikaw ang may medikal na kondisyon na hindi kayang magkaanak. At ang batang ipinagmamalaki mo ngayon na anak n ninyo ng sekretarya mo? Sa tingin ko, oras na para magpa-DNA test ka sa bata dahil imposibleng ikaw ang ama niyan.”
Tumingin si Julian kay Monica na ngayon ay umiiyak na at hindi makatingin nang diretso.
“Monica… totoo ba ito? Kanino ang batang dinadala at isinilang mo?” sigaw ni Julian, habang ang kanyang puso ay unti-unting nadudurog sa katotohanan na ang buong buhay at tagumpay niya ay isang malaking kasinungalingan.
“Julian, patawarin mo ako… kailangan ko lang naman ng pera kaya ko sinabi na anak mo siya!” pag-amin ni Monica habang nakaluhod sa sahig ng boardroom, umiiyak at humihingi ng tawad.
Napasandal si Julian sa kanyang upuan, ang kanyang buong pagkatao ay tuluyang gumuho. Ang asawang akala niya ay nagbigay sa kanya ng tagapagmana ay niloko lang pala siya para sa kanyang pera. At ang asawang pinagtawanan, inalipusta, at tinawag niyang walang silbi ay ang babaeng may hawak ngayon ng kanyang kapalaran sa negosyo.
Kinuha ni Elena ang kanyang gintong pluma at pinirmahan ang isang dokumento—ang opisyal na pagtanggi sa aplikasyon ng J-Core Group.
“G. Julian, ang iyong kumpanya ay hindi pumasa sa aming ethical standards. Ang Apex Holdings ay hindi nakikipag-partner sa mga taong walang integridad sa pamilya at sa negosyo. Cancelled ang inyong kontrata.”
“Elena, pakiusap! Huwag mong gawin ito!” pagmamakaawa ni Julian, tuluyan nang nawala ang kanyang kayabangan habang lumuluhod sa harap ng lamesa ni Elena.
“Bagsak ang kumpanya ko kapag hindi mo kami tinulungan! Nagkamali ako, Elena! Patawarin mo ako! Bumalik ka sa akin, aayusin natin ang lahat!”
Hindi na siya tiningnan ng mga guards na mabilis na humawak sa kanyang braso upang ilabas siya at si Monica sa silid. Ang kanyang mga sumunod na tawag, mensahe, at mga liham ng paghingi ng tawad sa mga sumunod na araw ay diretsong napunta sa basurahan ng mga abogado ni Elena.
—
IV.
Lumipas ang ilang buwan, at muling bumalik ang kapayapaan sa aking buhay. Nakatayo ako ngayon sa balkonahe ng aking penthouse sa Taguig, habang pinagmamasdan ang dahan-dahang paglubog ng araw. Hawak ko ang aking tasa ng tsaa, at sa aking tabi ay ang aking mga legal na dokumento na nagpapatunay na ang Apex Holdings ay mas lalo pang lumago sa ilalim ng aking pamumuno.
Nabalitaan ko na lamang mula sa aking mga tauhan na ang J-Core Group ni Julian ay tuluyan nang nalugi at idineklara ang pagkabangkarote. Si Monica ay tuluyan na rin siyang iniwan matapos makuha ang huling natitirang pera nito sa banko, kasama ang totoong ama ng kanyang anak. Si Julian ngayon ay mag-isa, baon sa utang, at nakatira na lamang sa isang maliit na apartment.
Ngunit wala na sa akin ang galit o pagnanais na maghiganti. Ang hustisya ay hindi palaging nakukuha sa pamamagitan ng dahas o pagsigaw; madalas, ang katotohanan at ang sarili mong tagumpay ang gumagawa ng paraan upang itama ang lahat ng mali sa nakaraan.
Tumingin ako sa salamin at nakita ko ang isang babaeng buo, matatag, at may paninindigan. Ang pagiging “baog” na ibinatod sa akin noon bilang isang sumpa ay naging daan upang matuklasan ko ang aking tunay na lakas at halaga bilang isang lider at bilang isang tao.
Ikinabit ko ang aking huling pirma sa isang scholarship fund para sa mga kababaihang nagnanais mag-aral ng negosyo—ang aking simbolikong aksyon ng pagtulong sa iba na naging biktima rin ng pang-aapi.
Wala nang lilingon sa nakaraan. Ako si Elena, malaya, payapa, at handa nang tahikin ang hinaharap na puno ng liwanag.