Umuulan na naman, pero nandoon pa rin si Lolo Peping. Nakaupo siya sa isang lumang waiting shed sa gilid ng highway sa Laguna. Ang shed na ito ay matagal nang hindi ginagamit; puno na ng lumot ang bubong, kinain na ng kalawang ang mga bakal, at wala nang bus na humihinto doon dahil nagbago na ang ruta ng transportasyon sampung taon na ang nakalilipas.
Pero araw-araw, mula alas-siete ng umaga hanggang alas-sais ng gabi, nakaupo doon si Lolo Peping. May dala siyang payong at isang lunch box. Tinitingnan niya ang bawat sasakyang dumadaan, na parang may hinihintay na mahalagang bisita.
“Baliw na ‘yan si Lolo Peping,” sabi ng mga tricycle driver sa kanto. “Hinihintay niya ang asawa niyang nagtanan daw noon pa. Kawawa naman, hindi matanggap na iniwan siya.”
Isang araw, napadaan si Gio, isang college student na mahilig mag-document ng mga kwento ng tao para sa kanyang social media page. Na-curious siya sa matanda. Nilapitan niya ito at inabutan ng mainit na kape.
“Tay, bakit po kayo nandito?” tanong ni Gio. “Wala na pong bus na humihinto dito.”
Ngumiti lang si Lolo Peping, ang mga mata ay malabo na dahil sa katarata. “Alam ko, hijo. Pero sabi ni Esme, dito ko siya hihintayin. Sabi niya, bibili lang siya ng sinulid sa bayan para sa tinatahi niyang damit. Sabi niya, ‘Peping, dyan ka lang. Babalik ako bago lumubog ang araw.’ Kaya naghihintay ako.”
“Kailan pa po ‘yun?” usisa ni Gio.
“Noong 1995. Bago pumutok ang bulkan,” sagot ng matanda.
Nanlaki ang mata ni Gio. Tatlong dekada na. Tatlong dekada na siyang naghihintay sa pangakong binitawan sa isang bus stop na ngayon ay wala na sa mapa.
“Tay, baka po… baka po hindi na siya babalik,” maingat na sabi ni Gio. “Sabi po ng iba, baka sumama na sa iba o lumayo na.”
Umiling nang mariin si Lolo Peping. Kinuha niya ang isang lumang litrato sa kanyang bulsa. Black and white ito, pero kitang-kita ang ganda ng isang babaeng nakangiti habang yakap ang isang lalaki.
“Hindi sinungaling si Esme,” matatag na sabi ni Lolo Peping. “Hindi siya sasama sa iba. Mahal na mahal niya ako. May nangyari sa kanya, nararamdaman ko. At hangga’t buhay ako, hihintayin ko siya dito dahil nangako ako.”
Naantig ang puso ni Gio. Hindi ito kwento ng kabaliwan. Ito ay kwento ng isang pag-ibig na mas matatag pa sa panahon.
Nagdesisyon si Gio na gamitin ang kapangyarihan ng internet. Kinuhanan niya ng video si Lolo Peping at ang litrato ni Esme. Ipinost niya ito sa Facebook na may caption: “Tulungan niyo po kaming hanapin si Lola Esme. 30 years na siyang hinihintay ng asawa niya.”
Sa loob ng 24 oras, nag-viral ang video. Milyun-milyong views. Libu-libong shares. Maraming nag-comment na nakakaawa, marami ring nagsabing baka patay na ito.
Pero pagkalipas ng tatlong araw, may isang mensahe na natanggap si Gio mula sa isang social worker sa Batangas.
“Sir Gio, may pasyente po kami dito sa DSWD Shelter for the Elderly. Foundling po siya noong 1995. Nakita siyang palutang-lutang sa ilog pagkatapos ng isang malakas na bagyo noon. May head injury siya at amnesia. Hindi niya alam ang pangalan niya kaya tinawag namin siyang ‘Lola Rosa’. Pero tuwing gabi, may kinakanta siya… at kamukhang-kamukha niya ang nasa litrato niyo.”
Agad na sinundo ni Gio si Lolo Peping. “Tay, may pupuntahan tayo. Baka nakita na natin siya.”
Nanginig ang buong katawan ni Lolo Peping. Nagbihis siya ng kanyang pinakamagandang polo—ang polong suot niya noong huli silang magkita ni Esme.
Bumiyahe sila ng apat na oras papuntang Batangas. Pagdating sa shelter, dinala sila sa garden kung saan nakaupo ang isang matandang babae sa wheelchair. Nakatulala ito sa malayo, blangko ang ekspresyon.
Dahan-dahang lumapit si Lolo Peping. Ang tibok ng puso niya ay parang tambol sa lakas.
“Esme?” tawag niya sa mahinang boses.
Lumingon ang matandang babae. Tinitigan siya nito, pero walang pagkilala sa mga mata.
“Sino ka?” tanong ng babae.
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Lolo Peping. “Ako ‘to… si Peping. Ang asawa mo. Hinihintay kita sa shed… sabi mo bibili ka lang ng sinulid.”
“Peping?” bulong ng babae. Kumunot ang noo nito, na parang pilit na inaalala ang isang panaginip. “Wala akong kilalang Peping. Ang pangalan ko ay Rosa.”
Umiyak si Lolo Peping. Lumuhod siya sa harap ng wheelchair at hinawakan ang kamay ng asawa. Ang kamay na kulubot na, pero pamilyar pa rin sa kanya.
“Okay lang kung hindi mo ako kilala,” hikbi ni Peping. “Ang mahalaga, buhay ka. Ang mahalaga, nahanap na kita. Hindi ka nagtanan. Hindi mo ako iniwan. Nawala ka lang.”
Akmang tatayo na sana si Peping para punasan ang luha nang biglang humigpit ang hawak ni Lola Esme sa kamay niya.
Nagsimulang humuni si Lola Esme. Isang pamilyar na himig.
Hmm… hmm… Sa ugoy ng duyan…
Natigilan si Peping. Ito ang kanta nila noong bago pa lang silang kasal. Ito ang kanta ni Esme para pampatulog sa kanya.
Sumabay si Peping sa pag-kanta, kahit garalgal ang boses.
Habang kumakanta sila, dahan-dahang ngumiti si Lola Esme. Hindi man bumalik ang alaala ng kanyang pangalan o ng kanilang nakaraan dahil sa pinsala sa utak at katandaan, naramdaman ng puso niya ang pamilyar na init ng pagmamahal.
“Hindi ko alam kung sino ka,” sabi ni Lola Esme habang hinahaplos ang mukha ni Peping. “Pero… panatag ang loob ko sa’yo. Para bang… matagal na kitang hinihintay.”
Niyakap ni Peping ang asawa. Sa wakas, tapos na ang paghihintay sa waiting shed.
Nalaman nila mula sa record na naaksidente ang sinasakyang jeep ni Esme noon, nahulog sa bangin at naanod sa ilog. Dahil walang ID, hindi siya nakilala at dinala sa shelter kung saan siya tumanda nang walang alaala.
Umuwi sila sa Laguna. Hindi na bumalik si Lolo Peping sa waiting shed. Sa halip, araw-araw na siyang nakaupo sa beranda ng bahay nila, kausap si Lola Esme. Kahit araw-araw ay kailangan niyang magpakilala ulit—”Ako si Peping, asawa mo”—hindi siya napapagod.
Dahil para kay Lolo Peping, ang paghihintay ng tatlong dekada ay sulit para sa bawat segundong makakasama niya muli ang babaeng hindi kailanman sumuko sa kanyang puso, kahit nakalimot na ang isip nito. Ang misteryo ng nawawalang asawa ay nalutas, hindi sa pamamagitan ng magic, kundi sa tiyaga ng isang pag-ibig na marunong maghintay.